Sweeney Todd
Je kan de blikken van de studio executives bijna zien: een horror musical. Doordrenkt met bloed, muziek van Steven Sondheim: Johnny Depp heeft zich er al aan gebonden. Dit plan is ontsprongen aan het subversieve brein van regisseur Tim Burton. Tot zijn grote verbazing zijn er nog zulke creatieve geesten in Hollywood, dat dit idee met wonderbaarlijk weinig weerstand groen licht krijgt.
Sondheim zelf heeft vetorecht op de casting. Verder aan het project verbonden zijn niemand minder dan Helena Bonham Carter, Sacha Baron Cohen, en Alan Rickman. En allemaal zingen ze.
Sweeney Todd stond niet voor niets te boek als de bloedigste musical op Broadway, Burton zorgt er dan ook voor dat het bloed overal loopt, druipt, spettert, spuit en druppelt.
The Demon Barber of Fleet Street was oorspronkelijk een "Urban legend" uit circa 1850, over de barbier die zijn klanten de keel doorsnijdt om ze vervolgens via een luik in de gehaktmolen van de pasteizaak beneden te doen belanden. Daar haalt medeplichtige Mrs Lovett de hendel over, en voilá vers gehakt voor in haar pasteitjes. Je zou er honger van krijgen. Er zijn verschillende versies van gemaakt, de prachtige musical -bijna een opera- van Sondheim is misschien de bekendste. Het doel van Sondheim en Burton was om in plaats van een musical-film (dialoog en een liedje tussendoor) echt een gezongen film te maken, waar het grootste gedeelte van het verhaal en de dialoog in de liedteksten zit. Een ouderwetse "silent movie" met muziek, aldus Burton.
Hancock
Wat ís het toch met Will Smith. Hancock zowel als I am Legend beginnen goed, hebben een geweldig concept, fenomenale productiewaarden en komen in het midden in de problemen.
Hancock is de superheld die we na alle Spideys, Black Knights, Iron-men en collega anti-helden hadden kunnen verwachten.
Hij zuipt. Hij is een zak. Hij is door de stad aangeklaagd voor miljoenen in schadeclaims, die veroorzaakt zijn door zijn reddingsoperaties.
Verguisd door het publiek dat hij had willen helpen, heeft de drank hem tot een faler gemaakt, die niets meer goed lijkt te kunnen doen.
Het idee is prachtig en past precies in de huidige sfeer van gebrekkige superhelden. Wat gebeurt er als iemand met dit soort superkrachten (super sterk, hij kan vliegen) ladderzat op pad gaat om criminelen in de kraag te vatten? Het kan bijna niet missen.
Maar in het midden van de film begint het drama zich op te hopen, wordt het plot van ingewikkeld tot bijna lachwekkend en krijgt de film problemen met het tempo. Dat is jammer, Hancock had het potentieel om opgenomen te worden in het rijtje Ironman Batman en andere geliefde verfilmde striphelden.
Before the devil knows you're dead.
May you have food and raiment, and a soft pillow for your head.
May you live in heaven 40 years before the Devil knows you're dead.
Dat is het (van oorsprong) ierse spreekwoord dat de titel verklaart van deze gitzwarte misdaadfilm. Philip Seymour Hoffman -nog steeds een van de allerbeste Amerikaanse acteurs die we hebben- en Ethan Hawke spelen broers die verwikkeld raken in hun eigen plannetje om uit de financiële misère te komen.
Het spreekt boekdelen over de kwaliteit van het acteerwerk, dat we zonder morren aannemen dat de twee broers zijn. Hoffman is een blonde welvarend uitziende man, waar Hawke een smalle jongen is met fretachtig gezicht en angstoogjes. Een van de meest intrigerende dingen aan de film is echter het script, dat heen en terug springt in de tijd; en wel zo dat de actie die we zien gebeuren door middel van een tijdssprong naderhand wordt verklaard.
The Book of revelation.
The Book of revelation is een film over een belangrijk en verzwegen onderwerp. Verkrachting van mannen is een taboe, een film over het misbruiken, verkrachten en martelen van een man door drie vrouwen is op z’n zachtst gezegd moedig te noemen.
Daniel is een danser, althans dat was hij, voordat hij een pakje sigaretten gaat halen en 12 dagen lang spoorloos verdwijnt. Hij komt geshellshocked terug, kan niet meer dansen, raakt steeds meer geïsoleerd van zijn omgeving. Hij krijgt niet uit zijn keel wat er met hem is gebeurd, niet tegen zijn vriendin, noch tegen de politie; die zijn aangifte dat “een vriend” ontvoerd is door drie vrouwen moeilijk serieus kan nemen. Zijn manier van omgaan met wat er is gebeurd is iedere vrouw te neuken die hij tegenkomt in de hoop dat hij een van zijn gijzelnemers vindt…
Inconscientes
De 'Fin de siècle'. Tijd van Sigmund Freud, tijd van veranderingen. In Spanje leven twee zusters, beiden getrouwd, wier vader psychoanalyticus is. Als de man van de zuster Alma plots onder mysterieuze omstandigheden verdwijnt roept zij de hulp in van haar zwager Salvador om het mysterie door middel van psychoanalyse te ontrafelen.
Een zachtaardige komedie over seks, maar soms een beetje flauw. De clou lijkt wat extreem en nogal uit de lucht gegrepen. Veel grappen over uit de kluiten gewassen penissen, hypnose en travestie. Voor een film over onderbewuste verlangens is het desondanks allemaal wel erg 'vanilla'. Er wordt wat lacherig gedaan over travestie, bijvoorbeeld. Ook wordt er met grote naïeve ogen gekeken naar een bdsm-achtig filmpje. De hoofdpersonen lijken niet geraakt te worden door al hun avonturen in experimentele subculturen: recht toe recht aan is hun motto. Subplots over het verschil tussen arm en rijk, de positie van de vrouw en het vinden van een eigen seksuele identiteit blijven dan ook wat onderontwikkeld. Vermakelijk is de film wel, vooral vanwege de charme van haar acteurs en de mooie kostuums en sets. De grappen werken op de lachspieren, vooral omdat ze zo droog worden gebracht. Ook vermijdt de film de valkuil om al te simplistisch om te gaan met haar personages, waar we dan ook echt om gaan geven.
Wristcutters: a love story
Het is stilletjes als ik de Tuschinski 6 binnenga. Het is dan ook 11:50 op zondag. We zitten hier voor "Wristcutters: a love story" het debuut van Goran Dukic, naar het korte verhaal "Kneller's happy campers" van Etkar Keret.
Tijdens de credits zijn we getuige hoe de hoofdpersoon zijn piepkleine kamertje heel precies opruimt en schoonmaakt. Als hij dat voltooid heeft, kleedt hij zich netjes in schone kleren, om vervolgens in zijn badkamer zijn polsen door te snijden. De toon van de film wordt gezet als hij, liggend in een plas bloed, nog een stofvlok in de hoek ziet liggen. Je zou denken dat wat daarna komt een pikzwarte komedie wordt, maar daar is de film te mild voor. We zien onze hoofdpersoon Zia na de fade-out terug als medewerker van de Kamikaze Pizzeria, daar heeft hij een baantje: in het leven na de dood...
XML Feeds