30 days of night
Vampierhorror in de sneeuw (het is een winter van 30 nachten zonder dag). Een paar daadwerkelijke schrikmomenten daargelaten, wordt de film al snel vervelend. (ach jee. Bloedsporen en een lijk. Meer gesnerp van de soundtrack. Ach jee, schuimbekken: zie me rillen.) Hartnett kijkt in ieder geval heel schattig grimmig: het toppunt van de good guy: “something has gotta stop ‘em”. De vampiers zijn lachwekkend. Ben Foster die zo goed was in 3:10 to Yuma is hier sneu. Hysterisch is het gelukkig nog wel en, voor wie na de eerste akte nog niet is afgehaakt, wordt het daarna nog bijna spannend: om vervolgens weer te vervallen in melodrama: “It’s *my* turn now…” Tsjah. Grijp je kans als ‘ie op TV is.
30 days of night, Regie: David Slade, 113 minuten, 16 jaar en ouder.
A guide to recognising your saints
Een typische “Sundance” festival film. “A guide to recognising your saints” is een sterk geacteerd drama, met een aantal grote namen zoals Robert Downey Jr, Shia LaBeouf en Rosario Dawson.Een verfilming van de memoires van de hoofdpersoon Dito, die begint met een emotioneel telefoontje van de moeder van de hoofdpersoon. Zij vraagt hem om thuis te komen vanwege zijn zieke vader.Deze trip naar zijn oude buurt is tegelijk ook een reis door het verleden, zoals duidelijk wordt uit de beginmonoloog door Robert Downey Jr. Het leeuwendeel van de film speelt zich af als flashback en volgt een groep vrienden uit de achterstandsbuurt Astoria, in New York: de jongens blowen, zuipen, naaien en gaan na een aantal graffiti-incidenten de strijd aan met een groep Puertoricanen, waarmee het drama compleet is...
Die Fälscher
Er is altijd iets verkeerds met een film over de Holocaust. Iets smerigs aan geld verdienen met een creatie die gaat over het leed van zovelen, een dusdanig groot kwaad dat noch film noch roman er recht aan kan doen. Pulitzer winnaar en recensent Roger Ebert staat stil bij belangrijke vraagstukken die het maken van een film als “Die Fälscher” oproept: zoals “Die Fälscher" vertoont [ook] de verplichte karikatuur van de Onuitsprekelijk Kwaadaardige Nazi, die schokt door zijn sadisme en wreedheid. Zoals de overduidelijke racisten in “Crash” (2005) legt dat het zwaartepunt op een makkelijk te identificeren individueel kwaad, meer dan het belangrijkere maar meer onderhuidse euvel van iedere cultuur die onmenselijkheid institutionaliseert.”...
Jesus Camp
De beladen, maar effectieve documentaire “Jesus camp” belicht een extreme tak van de Amerikaanse evangelisatie. Kinderen die a la The Omen schudden, huilen en zich aan de Here wijden, mogen mij als seculier Europeaan bizar aandoen: veel gerenommeerde Amerikaanse critici prijzen de film om zijn evenwichtigheid. In het Amerikaanse “Midwest”, zo blijkt, is deze tak van evangelisme een bijna niet te stuiten beweging van massa’s mensen die blijft groeien. Ze zijn radicaal, volhardend, efficiënt en meedogenloos. Kinderen worden van jongs af aan gerekruteerd en doordrongen van het belang hun leven te geven voor (en aan) de Here Jesus. Het moet een leger worden voor God, om Amerika terug te winnen voor het christendom...
Rogue Assassin
De Triaden vs Yakuza actiethriller Rogue Assassin, ook bekend onder de titel "War" is het verhaal van de FBI agent Jack Crawford (Statham) die uit is op wraak na de moord op zijn partner. Li speelt "Rogue" de beroepsmoordenaar waar Crawford zijn zinnen op heeft gezet.
Kritisch wat matig onvangen, met name door de humorloosheid en routinematig script dat de twee sterren weinig eer aan doet. De hyperactieve montages lijken geen doel te dienen: de interessante plotwending aan het einde doet tegen die tijd dan ook weinig meer om de film te redden.
Voor liefhebbers van het genre of een van de twee sterren, is het de moeite waard hem een keertje te huren.
Rogue assassin, regie: Philip G. Atwell, 103 minuten, 16 jaar en ouder
XML Feeds