Category: review
The Book of revelation.
The Book of revelation is een film over een belangrijk en verzwegen onderwerp. Verkrachting van mannen is een taboe, een film over het misbruiken, verkrachten en martelen van een man door drie vrouwen is op z’n zachtst gezegd moedig te noemen.
Daniel is een danser, althans dat was hij, voordat hij een pakje sigaretten gaat halen en 12 dagen lang spoorloos verdwijnt. Hij komt geshellshocked terug, kan niet meer dansen, raakt steeds meer geïsoleerd van zijn omgeving. Hij krijgt niet uit zijn keel wat er met hem is gebeurd, niet tegen zijn vriendin, noch tegen de politie; die zijn aangifte dat “een vriend” ontvoerd is door drie vrouwen moeilijk serieus kan nemen. Zijn manier van omgaan met wat er is gebeurd is iedere vrouw te neuken die hij tegenkomt in de hoop dat hij een van zijn gijzelnemers vindt…
Inconscientes
De 'Fin de siècle'. Tijd van Sigmund Freud, tijd van veranderingen. In Spanje leven twee zusters, beiden getrouwd, wier vader psychoanalyticus is. Als de man van de zuster Alma plots onder mysterieuze omstandigheden verdwijnt roept zij de hulp in van haar zwager Salvador om het mysterie door middel van psychoanalyse te ontrafelen.
Een zachtaardige komedie over seks, maar soms een beetje flauw. De clou lijkt wat extreem en nogal uit de lucht gegrepen. Veel grappen over uit de kluiten gewassen penissen, hypnose en travestie. Voor een film over onderbewuste verlangens is het desondanks allemaal wel erg 'vanilla'. Er wordt wat lacherig gedaan over travestie, bijvoorbeeld. Ook wordt er met grote naïeve ogen gekeken naar een bdsm-achtig filmpje. De hoofdpersonen lijken niet geraakt te worden door al hun avonturen in experimentele subculturen: recht toe recht aan is hun motto. Subplots over het verschil tussen arm en rijk, de positie van de vrouw en het vinden van een eigen seksuele identiteit blijven dan ook wat onderontwikkeld. Vermakelijk is de film wel, vooral vanwege de charme van haar acteurs en de mooie kostuums en sets. De grappen werken op de lachspieren, vooral omdat ze zo droog worden gebracht. Ook vermijdt de film de valkuil om al te simplistisch om te gaan met haar personages, waar we dan ook echt om gaan geven.
Wristcutters: a love story
Het is stilletjes als ik de Tuschinski 6 binnenga. Het is dan ook 11:50 op zondag. We zitten hier voor "Wristcutters: a love story" het debuut van Goran Dukic, naar het korte verhaal "Kneller's happy campers" van Etkar Keret.
Tijdens de credits zijn we getuige hoe de hoofdpersoon zijn piepkleine kamertje heel precies opruimt en schoonmaakt. Als hij dat voltooid heeft, kleedt hij zich netjes in schone kleren, om vervolgens in zijn badkamer zijn polsen door te snijden. De toon van de film wordt gezet als hij, liggend in een plas bloed, nog een stofvlok in de hoek ziet liggen. Je zou denken dat wat daarna komt een pikzwarte komedie wordt, maar daar is de film te mild voor. We zien onze hoofdpersoon Zia na de fade-out terug als medewerker van de Kamikaze Pizzeria, daar heeft hij een baantje: in het leven na de dood...
A guide to recognising your saints
Een typische “Sundance” festival film. “A guide to recognising your saints” is een sterk geacteerd drama, met een aantal grote namen zoals Robert Downey Jr, Shia LaBeouf en Rosario Dawson.Een verfilming van de memoires van de hoofdpersoon Dito, die begint met een emotioneel telefoontje van de moeder van de hoofdpersoon. Zij vraagt hem om thuis te komen vanwege zijn zieke vader.Deze trip naar zijn oude buurt is tegelijk ook een reis door het verleden, zoals duidelijk wordt uit de beginmonoloog door Robert Downey Jr. Het leeuwendeel van de film speelt zich af als flashback en volgt een groep vrienden uit de achterstandsbuurt Astoria, in New York: de jongens blowen, zuipen, naaien en gaan na een aantal graffiti-incidenten de strijd aan met een groep Puertoricanen, waarmee het drama compleet is...
Die Fälscher
Er is altijd iets verkeerds met een film over de Holocaust. Iets smerigs aan geld verdienen met een creatie die gaat over het leed van zovelen, een dusdanig groot kwaad dat noch film noch roman er recht aan kan doen. Pulitzer winnaar en recensent Roger Ebert staat stil bij belangrijke vraagstukken die het maken van een film als “Die Fälscher” oproept: zoals “Die Fälscher" vertoont [ook] de verplichte karikatuur van de Onuitsprekelijk Kwaadaardige Nazi, die schokt door zijn sadisme en wreedheid. Zoals de overduidelijke racisten in “Crash” (2005) legt dat het zwaartepunt op een makkelijk te identificeren individueel kwaad, meer dan het belangrijkere maar meer onderhuidse euvel van iedere cultuur die onmenselijkheid institutionaliseert.”...
Jesus Camp
De beladen, maar effectieve documentaire “Jesus camp” belicht een extreme tak van de Amerikaanse evangelisatie. Kinderen die a la The Omen schudden, huilen en zich aan de Here wijden, mogen mij als seculier Europeaan bizar aandoen: veel gerenommeerde Amerikaanse critici prijzen de film om zijn evenwichtigheid. In het Amerikaanse “Midwest”, zo blijkt, is deze tak van evangelisme een bijna niet te stuiten beweging van massa’s mensen die blijft groeien. Ze zijn radicaal, volhardend, efficiënt en meedogenloos. Kinderen worden van jongs af aan gerekruteerd en doordrongen van het belang hun leven te geven voor (en aan) de Here Jesus. Het moet een leger worden voor God, om Amerika terug te winnen voor het christendom...
XML Feeds