Wat ís het toch met Will Smith. Hancock zowel als I am Legend beginnen goed, hebben een geweldig concept, fenomenale productiewaarden en komen in het midden in de problemen.
Hancock is de superheld die we na alle Spideys, Black Knights, Iron-men en collega anti-helden hadden kunnen verwachten.
Hij zuipt. Hij is een zak. Hij is door de stad aangeklaagd voor miljoenen in schadeclaims, die veroorzaakt zijn door zijn reddingsoperaties.
Verguisd door het publiek dat hij had willen helpen, heeft de drank hem tot een faler gemaakt, die niets meer goed lijkt te kunnen doen.
Het idee is prachtig en past precies in de huidige sfeer van gebrekkige superhelden. Wat gebeurt er als iemand met dit soort superkrachten (super sterk, hij kan vliegen) ladderzat op pad gaat om criminelen in de kraag te vatten? Het kan bijna niet missen.
Maar in het midden van de film begint het drama zich op te hopen, wordt het plot van ingewikkeld tot bijna lachwekkend en krijgt de film problemen met het tempo. Dat is jammer, Hancock had het potentieel om opgenomen te worden in het rijtje Ironman Batman en andere geliefde verfilmde striphelden.

Read more »

De 'Fin de siècle'. Tijd van Sigmund Freud, tijd van veranderingen. In Spanje leven twee zusters, beiden getrouwd, wier vader psychoanalyticus is. Als de man van de zuster Alma plots onder mysterieuze omstandigheden verdwijnt roept zij de hulp in van haar zwager Salvador om het mysterie door middel van psychoanalyse te ontrafelen.

Een zachtaardige komedie over seks, maar soms een beetje flauw. De clou lijkt wat extreem en nogal uit de lucht gegrepen. Veel grappen over uit de kluiten gewassen penissen, hypnose en travestie. Voor een film over onderbewuste verlangens is het desondanks allemaal wel erg 'vanilla'. Er wordt wat lacherig gedaan over travestie, bijvoorbeeld. Ook wordt er met grote naïeve ogen gekeken naar een bdsm-achtig filmpje. De hoofdpersonen lijken niet geraakt te worden door al hun avonturen in experimentele subculturen: recht toe recht aan is hun motto. Subplots over het verschil tussen arm en rijk, de positie van de vrouw en het vinden van een eigen seksuele identiteit blijven dan ook wat onderontwikkeld. Vermakelijk is de film wel, vooral vanwege de charme van haar acteurs en de mooie kostuums en sets. De grappen werken op de lachspieren, vooral omdat ze zo droog worden gebracht. Ook vermijdt de film de valkuil om al te simplistisch om te gaan met haar personages, waar we dan ook echt om gaan geven.

Read more »

Vampierhorror in de sneeuw (het is een winter van 30 nachten zonder dag). Een paar daadwerkelijke schrikmomenten daargelaten, wordt de film al snel vervelend. (ach jee. Bloedsporen en een lijk. Meer gesnerp van de soundtrack. Ach jee, schuimbekken: zie me rillen.) Hartnett kijkt in ieder geval heel schattig grimmig: het toppunt van de good guy: “something has gotta stop ‘em”. De vampiers zijn lachwekkend. Ben Foster die zo goed was in 3:10 to Yuma is hier sneu. Hysterisch is het gelukkig nog wel en, voor wie na de eerste akte nog niet is afgehaakt, wordt het daarna nog bijna spannend: om vervolgens weer te vervallen in melodrama: “It’s *my* turn now…” Tsjah. Grijp je kans als ‘ie op TV is.

30 days of night, Regie: David Slade, 113 minuten, 16 jaar en ouder.