Archives for: August 2008, 28
Sweeney Todd
Je kan de blikken van de studio executives bijna zien: een horror musical. Doordrenkt met bloed, muziek van Steven Sondheim: Johnny Depp heeft zich er al aan gebonden. Dit plan is ontsprongen aan het subversieve brein van regisseur Tim Burton. Tot zijn grote verbazing zijn er nog zulke creatieve geesten in Hollywood, dat dit idee met wonderbaarlijk weinig weerstand groen licht krijgt.
Sondheim zelf heeft vetorecht op de casting. Verder aan het project verbonden zijn niemand minder dan Helena Bonham Carter, Sacha Baron Cohen, en Alan Rickman. En allemaal zingen ze.
Sweeney Todd stond niet voor niets te boek als de bloedigste musical op Broadway, Burton zorgt er dan ook voor dat het bloed overal loopt, druipt, spettert, spuit en druppelt.
The Demon Barber of Fleet Street was oorspronkelijk een "Urban legend" uit circa 1850, over de barbier die zijn klanten de keel doorsnijdt om ze vervolgens via een luik in de gehaktmolen van de pasteizaak beneden te doen belanden. Daar haalt medeplichtige Mrs Lovett de hendel over, en voilá vers gehakt voor in haar pasteitjes. Je zou er honger van krijgen. Er zijn verschillende versies van gemaakt, de prachtige musical -bijna een opera- van Sondheim is misschien de bekendste. Het doel van Sondheim en Burton was om in plaats van een musical-film (dialoog en een liedje tussendoor) echt een gezongen film te maken, waar het grootste gedeelte van het verhaal en de dialoog in de liedteksten zit. Een ouderwetse "silent movie" met muziek, aldus Burton.
Hancock
Wat ís het toch met Will Smith. Hancock zowel als I am Legend beginnen goed, hebben een geweldig concept, fenomenale productiewaarden en komen in het midden in de problemen.
Hancock is de superheld die we na alle Spideys, Black Knights, Iron-men en collega anti-helden hadden kunnen verwachten.
Hij zuipt. Hij is een zak. Hij is door de stad aangeklaagd voor miljoenen in schadeclaims, die veroorzaakt zijn door zijn reddingsoperaties.
Verguisd door het publiek dat hij had willen helpen, heeft de drank hem tot een faler gemaakt, die niets meer goed lijkt te kunnen doen.
Het idee is prachtig en past precies in de huidige sfeer van gebrekkige superhelden. Wat gebeurt er als iemand met dit soort superkrachten (super sterk, hij kan vliegen) ladderzat op pad gaat om criminelen in de kraag te vatten? Het kan bijna niet missen.
Maar in het midden van de film begint het drama zich op te hopen, wordt het plot van ingewikkeld tot bijna lachwekkend en krijgt de film problemen met het tempo. Dat is jammer, Hancock had het potentieel om opgenomen te worden in het rijtje Ironman Batman en andere geliefde verfilmde striphelden.
Before the devil knows you're dead.
May you have food and raiment, and a soft pillow for your head.
May you live in heaven 40 years before the Devil knows you're dead.
Dat is het (van oorsprong) ierse spreekwoord dat de titel verklaart van deze gitzwarte misdaadfilm. Philip Seymour Hoffman -nog steeds een van de allerbeste Amerikaanse acteurs die we hebben- en Ethan Hawke spelen broers die verwikkeld raken in hun eigen plannetje om uit de financiële misère te komen.
Het spreekt boekdelen over de kwaliteit van het acteerwerk, dat we zonder morren aannemen dat de twee broers zijn. Hoffman is een blonde welvarend uitziende man, waar Hawke een smalle jongen is met fretachtig gezicht en angstoogjes. Een van de meest intrigerende dingen aan de film is echter het script, dat heen en terug springt in de tijd; en wel zo dat de actie die we zien gebeuren door middel van een tijdssprong naderhand wordt verklaard.
XML Feeds