Het is stilletjes als ik de Tuschinski 6 binnenga. Het is dan ook 11:50 op zondag. We zitten hier voor "Wristcutters: a love story" het debuut van Goran Dukic, naar het korte verhaal "Kneller's happy campers" van Etkar Keret.

Tijdens de credits zijn we getuige hoe de hoofdpersoon zijn piepkleine kamertje heel precies opruimt en schoonmaakt. Als hij dat voltooid heeft, kleedt hij zich netjes in schone kleren, om vervolgens in zijn badkamer zijn polsen door te snijden. De toon van de film wordt gezet als hij, liggend in een plas bloed, nog een stofvlok in de hoek ziet liggen. Je zou denken dat wat daarna komt een pikzwarte komedie wordt, maar daar is de film te mild voor. We zien onze hoofdpersoon Zia na de fade-out terug als medewerker van de Kamikaze Pizzeria, daar heeft hij een baantje: in het leven na de dood...

Follow up:

In dit vagevuur voor zelfmoordenaars is alles hetzelfde als in onze wereld, alleen nèt een beetje rotter. De rest van de film speelt zich af als "road-movie". We gaan mee op reis met onze hoofdpersonen. Zia is op zoek naar zijn verloren liefde, de reden dat hij zichzelf heeft omgebracht. Eugene, zijn Russische rocker vriend, heeft toch niets beters te doen. Als ze de liftster Mikal oppikken, die overtuigd is dat ze onterecht in deze wereld is beland, is de groep compleet.

De onderwereld voor zelfmoordenaars wordt sfeervol neergezet. Je krijgt het gevoel dat deze wereld gebruikt wat door de onze allang is weggesmeten. Dit schatje van een film draagt zijn beschadigde karakters een warm hart toe en maakt de belofte van zijn titel meer dan waar. Mooie details, ook in de soundtrack. Onder andere songs van Gogol Bordello en –natuurlijk- "Love will tear us apart" gezongen door Ian Curtis.