De beladen, maar effectieve documentaire “Jesus camp” belicht een extreme tak van de Amerikaanse evangelisatie. Kinderen die a la The Omen schudden, huilen en zich aan de Here wijden, mogen mij als seculier Europeaan bizar aandoen: veel gerenommeerde Amerikaanse critici prijzen de film om zijn evenwichtigheid. In het Amerikaanse “Midwest”, zo blijkt, is deze tak van evangelisme een bijna niet te stuiten beweging van massa’s mensen die blijft groeien. Ze zijn radicaal, volhardend, efficiënt en meedogenloos. Kinderen worden van jongs af aan gerekruteerd en doordrongen van het belang hun leven te geven voor (en aan) de Here Jesus. Het moet een leger worden voor God, om Amerika terug te winnen voor het christendom...

Follow up:

Het leeuwendeel van de film wijdt zich aan een kijkje in een van de evangelische zomerkampen: deze heet “Kids on fire”, geloof het of niet. Opvallend is het verweven van politiek, gebed en geloof. Abortus wordt uitgebreid behandeld, George Bush word vereerd. Een kijkje bij de zomerkamp-bezoekertjes thuis geeft wat context aan deze eng-aandoende preken. De kinderen krijgen thuis les. De wetenschap, zo gelooft ook de moeder van de jonge wedergeboren christen Levi, bewijst niets. Waar de documentaire een vlucht neemt is in het kamp zelf, waar de voorganger (de gedreven en charismatische Becky Fischer) de kinderen opzweept in een religieuze extase, waar zij zelf vanuit de grond van haar hart in gelooft. Haar ontroering als Levi zijn eerste bloed-en-donderpreek aan de andere kinderen geeft, liegt er niet om.

Tegen het einde van de film volgen de documentairemakers de kinderen buiten hun kerk en buiten het zomerkamp naar een protest tegen abortus. Later zien we twee van hen boekjes uitdelen op straat, en proberen mensen voor Jesus te winnen. Het is hartverscheurend om te zien hoe hun idealen clashen met de harde realiteit.
Voorganger Becky Fisher haar commentaar bij het zien van een stuk van de film: “Hoe kan iemand naar deze film kijken, zonder te onderkennen dat iets wonderbaarlijks deze kinderen heeft geraakt?” Wonderbaarlijk? Ik noem het doodeng.

Misschien een groter succes op eigen bodem dan hier op het continent, toch een fascinerende documentaire om naar te kijken; als je je los kan maken van de gedachte “rare jongens die christelijke Amerikanen”

Jesus camp
regie: Heidi Ewing, Rachel Grady

84 min.